ای دل خود پرست سودایی

خیز و ما را به حال خود مگذار

زاهدان از کجا و ما ز کجا

ما و دردی کشان بی سر و پا

چند بر خاک باد پیمایی

توده خاکی آن نمی ارزد

که تو دامن بدان بیالایی