هم مصلحت آنکه گر دهد دست

چند از پی آن جهان خورم خون

چند از پی این جهان شوم پست

به زان نبود که گر بود بخت

من دامن آن نگار گیرم

وز هر دو جهان کنار گیرم

امید من است زلف او آه