چو کان و ابر کار او سخا بود

به دام عنبرینش قید می کرد

ز صبح و شام پود و تار می بافت

به چالاکی شب اندر روز می تافت

ز سر تا پا همه حلم و حیا بود

عذار او خطی بر گل کشیده

حدیثش پرده شکر دریده