یقین دانم که خواهد بردن آبم

همان بهتر که راز دل بپوشم

شکیبائی کنم، در صبر کوشم

سرشک خود چو آب جو خرابم

همی گفتند و او خاموش می بود

به پاسخ قفل درج لعل نگشود

یکی می گفت: این سودای یارست