نباشد و گرچه بود درنهان

بریشان برانی برین سوک خشم

بدو گفت خسرو که ای شهریار

مباد آنک برچشم تو سوکوار

که بدخواه تو دور بادازجهان

ولیکن نگه کن بروشن روان

که بهرام چو بینه شد پهلوان