بسی بر نرگس و گل بوسه دادند

از آنجا سوی جم چون باد رفتند

ز گرد راهش اندر برگرفتند

چو زلف اندر سر و رویش فتادند

پدر گفتش که: «ای چشم مرا نور،

چه افتادت که از مردم شدی دور؟

تو عالم را چو چشمی، نیست در خور