که در بندی به روی مردمان در»

پدر گفتش که: «ای چشم مرا نور،

چه افتادت که از مردم شدی دور؟

تو عالم را چو چشمی، نیست در خور

چو مال در درد بالای تو چیناد

بد فرزند را مادر مبیناد

به حق شیر این پستان مادر