«دریغا من که در روز جوانی

چو مادر کی بود در مهربانی

ملک زاده ز دل آهی بر آورد

ز سوز دل به چشم آب اندر آورد

چو شب شد تیره بر من زندگانی

هنوز از صد گلم یک ناشکفته

گلستانم نگر بر باد رفته