پری از آینه فکرش نمی رست

چنان در نقش بندی بود استاد

که می زد نقش چین بر آب چون باد

پری را نقش بر آینه می بست

ز رسمش نقش مانی گشته بی رنگ

ز دستش پای در گل نقش ارژنگ

کجا سروی سمن عارض بدیدی