ز گریه سنگ را می شد جگر خون

برون بردند چتر و بارگاهش

خروشان و روان در پی سپاهش

ز آه و ناله می نالید گردون

پدر می زد به زاری دست بر سر

به ناخن چهره بر می کند مادر

سرشک از دیده باران، گفت: « ای رود،