گرم خاری رود در دست، شاید

من افتاده آن خاک دیارم

که گرد از دل غبارش می زداید

چو من خواهم که گل چینم ز باغش

به مژگان از برای دیده این خار

برون آرم گر از دستم برآید

بهر بادی که می آید ز کویش