سمن پرورده جان از سایه بید

که باد از رفتن او باز می ماند

به ناگه پیشش آمد بیشه ای خوش

مقامی جان فزا و جای دلکش

نداده برگ بیدش جای خورشید

نسیمش مشک و خاکش زعفران بود

هوایش جان و آب و روان بود