چو پیش خسرو آمد ناز پرورد

ولی او نیز دور از مردمی نیست

بباید منتی بر ما نهادن

به سوی کاخ ما تشریف دادن»

حکایت های شیرین باز می کرد

ملک در طلعتش حیران فرو ماند

به صد نازش به نزد خویش بنشاند