زمین آن سرا گویی معین

ترابش در صفا بگذشته از آب

به پیشش چرخ نیلی سر نهاده

فرات و دجله در پایش فتاده

برید استاد ازین فیروزه گلشن

موشح قطعه ای خورشید مطلع

در او بیتی خوش و پاک و مرصع