بسی پیچید از آن و آنگه برآشفت

روان چرم گوزن آورد در شست

به خاصیت ز دستش مار می جست

روان الماس پیکان مهره اش سفت

خروشان روی در جمشید بنهاد

کشید اندر خودش، پس کام بگشاد

ملک تیغ زمرد فام برداشت