ملک ملاح و بادش بادبان بود

نگار خویش را در آب می جست

به آب دیده نقش تخته می شست

سه روز آن تخته بر دریا روان بود

چهارم روز چون آن چشمه زر

بجوشید از لب دریای اخضر

ملک را ناگه آمد بیشه ای بیش