بسی در حسرت دلدار بگریست

خروش موج و رعد و گریه ابر

همه با شیر و ببرش بود مجلس

ندیمش بحر بود و وحش مونس

چو ابر از شوق آن گلزار بگریست

به زاری هر زمان می گفت: «دردا

که دردم را دوایی نیست پیدا