که با مهرش ندارم بیش ازین تاب

نبود از شوق خورشید گل اندام

ملک را ذره ای چو ذره آرام

شبی نالید خسرو پیش مهراب

برای در جهان گشتی سر و بن

لب دریاست در، شو در طلب کن

ضعیفی تشنه از راه بیابان