چو باد آمد به پیش و خاک بوسید

میان چون کار خسرو پیچ در پیچ

دل او در میانش هیچ در هیچ

چو مهراب آتش رخسار او دید

نظر کرد اندر او خورشید و از شرم

بر آمد سرخ و می شد دیده اش گرم

بپرسید که:« چونی؟ و از کجایی