ملک چون سایه بیهوش اوفتاده

بر او چون ذره عاشق شد به صد دل

به حیلت خفته می زد راه بیدار

به صنعت برد مستی رخت هشیار

فراز سایه خورشید ایستاده

سهی سرو از دو نرگس ژاله انگیخت

گلابی چند بر برگ سمن ریخت