خرامان بر در آن باغ شد شاه

ز ما مگسل تو باری چنگ ناگاه

بر ایشان هر نفس می داد جم دم

در اخر با ملک گشتند همدم

کنیزان چون ستاره در پی ماه

چو روی خود بهشتی دید خرم

گل و نسرین و سنبل رسته باهم