سایه را گو با رخ من در قفای خود مرو

ادا کرد این غزل بر قول عشاق:

گلرخا برخیز و بنشان سرو را بر طرف جوی

روی بنمای و رخ گل را به خون دل بشوی

سرو را با قد من گو بر کنار جو مروی

بلبل ار گل را تقاضا می کند عیبش مکن

اینچنین وجهی کجا حاصل شود بی گفت و گوی؟