دامن افشان، ای گل خندان، چمان شو در چمن

سرو را با قد من گو بر کنار جو مروی

بلبل ار گل را تقاضا می کند عیبش مکن

اینچنین وجهی کجا حاصل شود بی گفت و گوی؟

تا بر افشاند چو گل دامن بهار از رنگ و بوی

ظاهر ار گردیده بودی گوی سیمین غبغبت

کم زدی گوی بلاغت بلبل بسیار گوی