ای دل مشو ز عشق پریشان و جمع باش

معلوم نیست خود که تو مهمان کیستی؟

جانها به غم فروشده اندر هوای تو

باری تو خوش بر آمده ای، جان کیستی؟

اول نگاه کن که پریشان کیستی؟

غزل را چون پدید، آمد فرو داشت

برین قول ارغنون آواز برداشت