چو صبح از حضرت خورشید شهناز

عیان شد زرده خور در سپیده

سپیده بست از سیماب پرده

نمود از پرده خون آلوده زرده

بر جم رفت تا روشن کند راز

به شب رازی که با خورشید گفتند

به روز آن راز با جمشید گفتند