چو شبنم در میان صبح ژاله

به گیتی کو خرد را بود پابند

به میدان زرش ساقی در افکند

شفق گون باده در شامی پیاله

ز رویش عکس بر ساغر فتاده

به آب کوثر آتش در فتاده

میان آب صافی نور می دید