می شود بر خود ز من آشفته تر کو یک نظر

می نماید بلبلان را مست و شیدا می کند

لعل او با من به لطف و خنده می گوید سخن

گوهر پاکیزه خویش آشکارا می کند

منظر خود را به چشم من تماشا می کند

من روان می ریزم اندر پای سرو او چو آب

آن سهی سرو خرامان دوری از ما می کند