گل درون غنچه مجموعست و فارغ کرده دل

منظر خود را به چشم من تماشا می کند

من روان می ریزم اندر پای سرو او چو آب

آن سهی سرو خرامان دوری از ما می کند

زآنچه مسکین بلبلی بر در تقاضا می کند

چو بشنید از شکر زین سان خطابی

بهار افروز دادش خوش جوابی: