به از آن نیست که برخیزی و زین درگذری

باد جانت به فدا، ای دم باد سحری،

چند بر غنچه مستور کنی پرده دری؟

منشین بر در امید و مزن حلقه وصل

آستین پوش بدان روی که خواهد کردن

دور رخسار تو چون گل صد برگ طری

می کند بر در گل شعر سرایی بلبل