حال شوریدگی ام زلف تو می داند و از آنک

در هر آن سر که هوا و هوست جا گیرد

نیست ممکن که هوای دگری پا گیرد

که سراپای وجودش همه سودا گیرد

ناصحا، تن زن و بسیار مدم، کاین دم تو

گر شود آتش از آن نیست که در ما گیرد