چو مه رویی که شب می خورده باشد

معنبر زلف را چون داد شب تاب

عروس روز سر برداشت از خواب

همه شب خواب خوش ناکرده باشد

چو گل رویی که بردارد زبالین

رخ لعل و سر و چشم خمارین