به خدمت داد خم سرو سهی را

سر زلف صنم را باد می برد

ملک مشک ختن از یاد می برد

ملک چون دید ماه خرگهی را

به نوک غمزه دامنهای در سفت

به زاری دامنش بگرفت و می گفت

که: «ای وصل تو آب زندگانی