چوشمع درخشنده هنگام بزم

تودرگاه را همچو پیرایه ای

همان تخت ودیهیم را مایه ای

ستون سپاهی بهنگام رزم

جهانجوی گردی و یزدان پرست

مداراد دارنده باز از تودست

سگالیده ام روزگار تو را