باد صبح از بوی او ناگه دمی در من دمید

ملک نیز این غزل خواندی به ناله:

دوش جانم را هوای بوی زلف یار بود

دیده بر راه صبا تا صبحدم بیدار بود

راستی آنست کان دم این دمم در کار بود

ز آن تعلل کرد باد صبح کو بیمار بود

حبذا وقتی که مارا در سرابستان وصل