چو گفتار ملک بنشیند مهراب

رها کن تا درین آتش بمیرم

تنم چون خاک اگر در خاک ریزد

ز کوی دوست گردم بر نخیزد

فرو بارید مژگانش ز مهر آب

به جم گفت: «این زمان تدبیر باید

که بی تدبیر کاری بر نیاید