که من خرمم شاد وبه روزگار

هم از پشت آن باره بردش نماز

همی بود پیشش زمانی دراز

چنین داد پاسخ مر ابلق سوار

تو را روزگار بزرگی مباد

نه بیداد دانی ز شاهی نه داد

الان شاه چون شهریاری کند