ملک را گفت مهراب ای جهاندار

که: «کار از دست رفت ای دوست دریاب

ز یار خویش تا کی دور باشم؟

چنین دلخسته و رنجور باشم؟

بسی اندیشه کردم من درین کار

کنون این کار ما گر می گشاید

ز شهناز و ز شکر می گشاید