بیش چون صبح مدم دم که بدین دم چو چراغ

چه شود گر همه عمرش نفسی آرد یاد

در فراق تو چو بر نامه نهم نوک قلم

از نهاد قلم و نامه برآید فریاد

بنشستیم به روزی که کسی منشیناد

جز نفس نیست کسی را به برم آمد وشد

آه کو نیز به یکبارگی از کار افتاد