تو چون سپر بلندی و من چو خاک نژند

ولیک راه دراز است و مرکبم لنگ است

ترا از آن چه که آیینه مه و خورشید

گرفته همچو عذرت ز آه من زنگ است

میان ما و تو ای جان هزار فرسنگ است