مکن زنهار پندم را فراموش!

دل زندانیی را شاد گردان

ز بندی بنده ای آزاد گردان

حدیثم را چو در میدار در گوش

تو عهد صحبت ما خوار مشمار

که حق صحبت ما هست بسیار

صنم در نامه می کرد این غزل درج