ملک را گفت: «ای جان تن و هوش

بسی بگریستند از شادی و غم

دو ماه مهربان، دو یار عاشق

به شکل توامان هر دو موافق

مرا یکبارگی کردی فراموش

کجا شد آن همه میثاق و سوگند؟

کجا رفت آن همه پیمان و پیوند؟