ای دوست چه گویم که من از هجر چه دیدم

ولکن حب من سکن الدیارا

چنین تقدیر بود و بودنی بود

پشیمانی نمی دارد کنون سود

دشمن مکشاد آنچه من از دوست کشیدم

چون میوه ناپخته شد آبم به دهن تلخ

تا عاقبت کار به خورشید رسیدم