دم صبح از پی آنست گیرا

که بی زر بر نیاید هیچ کاری

از آن گل در کنار دوستانست

که گل را دایما زر در میان است

که در کامش زر سرخ است پیدا»

ملک چون این سخن بشنید از وی

بدو گفتا که: » ای یار نکو پی