چو زلف آوردش اندر گردن و گوش

شب هندو معنبر زلف بر بست

ز جای خویشتن خورشید بر جست

گرفت آن ماه تابان را در آغوش

لبش بوسید و شیرین قطعه ای گفت

به گوهر قطعه یاقوت را سفت