کزین ننگ بر تاج باید گریست

چنین گفت کای روشن دادگر

درخت امید از تو آید ببر

تو دانی که بر پیش این بنده کیست

وزانجا سبک شد بجای نماز

همی گفت با داور پاک راز

گر این پادشاهی زتخم کیان