خردمندیش ما را خود یقین است

تو خورشید جمالی او مه نو

نظر می دارد از لطف تو پرتو

گرفتم خود نه از فغفور چین است

همه شب بود با قیصر دراین زار

همی راند از غم و شادی سخن باز