ندانم تا کی ای عمر گرامی

سپاه حسن چون مه عرض بر شام

رخ فرخ چرا می تابی از روم

به عزم بام صبحم را مکن شوم

چنین تو در سفر فرسوده مانی

چو مه روز و شب ای زرین شمایل

چه تن می کاهی از قطع منازل؟