تماشا را بدان مهتاب می گشت

ز روی حسرت او با من همی گفت:

هذا فراق بینی و بینک

همه شب با دوتن افسر در آن دشت

طوافی گرد آب و سبزه می کرد

ز ناگه ره بدان منزل در آورد

به یک منزل دو مه را دید با هم