به دستان چون فلک نقشی عیان کرد

نشسته چون گلی در سایه بید

چو مادر را بدید از دور بشناخت

صنم خود را به بیدستان درانداخت

به بیدستان چو گل خود را نهان کرد

زمانه قاطع عیش است و شادی

نمی خواهد به غیر از نامرادی