سنان نیزه خوش بنشسته در صدر

چو خنجر در سر افشانی دلیران

علم وار ، آستین افشاند بر جان

علم بر ماه سر ساییده از قدر

ز دست باد پایان خاک بگریخت

برفت از دامن گردون بر آویخت

ز گلگون می لبالب بود میدان